Crocodile Trophy

Introductie

De “Crocodile Trophy” is de langste en zwaarste mountainbike marathon ter wereld en wordt in 2006 voor de twaalfde keer gehouden. Het is een groot avontuur waarbij je uithoudingsvermogen zwaar op de

proef wordt gesteld. De wedstrijd heeft de laatste jaren een grote aantrekkingskracht op professionele rijders uitgeoefend, Phil Anderson, Alberto Elli, Mauro Bettin, Jurgen Van de Walle....zijn al van start gegaan in deze meerdaagse marathon, maar ook vele amateurs hebben de hoge temperaturen en zware etappes over de ruwe en moeilijk begaanbare ondergrond in Australië al overwonnen.

Oost Australië is het strijdtoneel van 's werelds zwaarste mountainbike marathon. Ruim 1400 km door de woestenij van Australië. De combinatie van de kilometers, hoogtemeters, en de hoge temperaturen maken de Crocodile Trophy tot de meest extreme ATB-wedstrijd.

De wegen zijn slecht berijdbaar, vol "corrugations" (dwars over de weg lopende ribbels) en mulle zand stroken, van zacht glooiend tot zware technische hellingen. De etappes gaan door extreem wisselende landschappen, van woestijn tot regenwoud, van uitgedroogde rivierbeddingen tot rivieren met crocodilen in. En dit alles bij extreem temperaturen van om en bij de 40°.

De wedstrijd zelf is zwaar, maar eenmaal de etappe achter de rug is het nog niet gedaan: bagage bij mekaar zoeken, tentje opzetten, jezelf verzorgen en de fiets in orde zetten voor de etappe van de volgende dag - en dit dikwijls in het donker.

Voor sommigen een droom om hier in te kunnen starten, voor anderen een nachtmerrie of dikke miserie tijdens . Er wordt veel over gepraat, maar ook hard geroepen dat je goed gek moet zijn om eraan te beginnen en bijgevolg zijn er weinigen die de moed kunnen opbrengen om te starten.

Wat bezielt iemand om met een mountainbike 1450 km door de outback van Australië te fietsen? Lange eenzame uren in het zadel zonder ook maar één levend wezen of huis tegen te komen. Vele kilometers, soms beukend tegen de wind, in een verlaten landschap tot je haast gek wordt, ver weg van alle luxe en comfort.

Australië here we come!!

Lingier-Versluys team klaar om het oranje stof

van de Outback te proeven.

Na maanden van voorbereiding zijn de 4 renners ( Niek Lingier, Erik

Baeteman, Frederik Dewilde en Rik Vyncke) en 2 begeleiders

( Marc Couvreur en Sven Vandendriessche) klaar om 3 weken in de

zandbak van Australië te “spelen”.

Als renner word er continue getraind en dan specifiek in lange afstanden

en dagen na elkaar (verscheidene marathons zoals Kellerwald, de

Cristalp, de Alpentour, Tour VTT , Trans Schwarzwald, BK marathon Verviers, De Marmotte + verscheidene meerdaagse stages werden verreden). Zo trainde een renner soms tot 2000km per maand.

Maar het besef dat deze wedstrijd zich aan de andere kant van de aardbol zal afspelen is pas enkele weken geleden tot hen doorgedrongen. Vooral toen de fietsen, tenten, slaapzakken en ander materiaal werd afgehaald voor transport richting down under.

Telkens er werd afgesproken om te trainen kwam Australië ter sprake. Met name het kiezen van het type fiets was twijfelen, wikken en wegen.

Opteren voor een hardtail (enkel voorvering) of toch de full

suspension nemen? Na enkele mailtjes met Christophe Stevens

( één van de favorieten voor editie 2006) kwam het besluit:

Een hardtail met brede banden (type Hutchinson Python) is

afdoende! De 4 fietsen die ondertussen in Australië staan,

zijn echter… Fullys !!!

Misschien wordt het na enkele dagen wedstrijd duidelijk dat dit

toch een goede keuze is! De opeenvolging van zware ritten vergt

heel veel van het lichaam en de meest comfortabele bike is dan

geen luxe, ook al weegt die anderhalve kilo meer.

Vooral de corrugations zijn slopend. Dit zijn dwarse ribbels over

de weg gedurende vele kilometers. De wedstrijdverslagen van

het Reevax-team van afgelopen jaren klonken niet bepaald als

muziek in de oren…

Wat betreft bandenkeuze hakte Frederik de knoop door en

werden Maxxis Larsen Orriflame 2.0 gemonteerd. Dit is een

brede comfortabele band met diamantprofiel in het midden en

heel veel noppen aan de zijkanten. Indien het niet regent zal

deze band hoogstwaarschijnlijk gedurende 2 weken op de velgen

blijven! Tenzij Niek opteert om toch nog zijn Super Moto (strand)

banden te monteren.

Dat het soms in details zit kan je ook zien aan de keuzevan tentjes. Hier werd geopteerd voor een

“2 seconds” tent: opbergzakje openritsen en de tent springt er als het ware kant en klaar uit. Geen gezeul meer. Uitstekend na een dag op de fiets bij 40°C.

Gelukkig is er ook de assistentie van mekanieker Sven en Marc die het journalistieke deel voor zijn rekening neemt.

Vrijdag a.s. gaat het dus via Londen richting Sidney en Cairns om in Townsville te belanden. Op dinsdag 17 oktober wordt het startschot van editie 2006 gegeven.

Vanaf dan is het dertien dagen lang afzien onder een loden zon samen met 50 andere “massochisten”. Zo’n 16 nationaliteiten zijn vertegenwoordigd om 1400 km af te haspelen doorheen de wildernis en het regenwoud van Queensland.

Dat het team niet louter alleen deelneemt om te finishen blijkt uit de ambitie van kopman Niek die hoopt om een top tien plaats te behalen.

Dat deze wedstrijd een blijvende indruk zal maken is een feit.

Hopelijk zit het voor deze Belgische delegatie mee en komen ze heelhuids terug op 6 november. Ondertussen kunnen alle medebikers via de website van het team en van Mountainbike.be op de hoogte blijven van hun avontuur.

Frederik Dewilde

Het is zover om 15h vertrokken we allen samen uit Oostende richting

Zaventem. Onder weg pikten we nog Doris en Sophie (Riks vriendin) op.

Zonder noemenswaardig fille kwamen we meer dan op tijd aan in de

luchthaven. Daar gingen we meteen onze 10 bagage stukken in checken.

De 23kg kilo's toegestaan gewicht per man werd niet gehaald, maar de

charmante hostes zag het door de vingers.

Nog wat lektuur en een drankje en al snel kwam het afscheid van onze

vrouwtjes. Na de nodige traantjes konden we eindelijk de stap naar het grote avontuur zetten.

Om 19h40 met een kwartiertje vertragen beginnen we aan onze 30 uren durende vlucht.

Later meer.....

De controle bij de douane op Zaventem was voor iedereen een fluitje van een cent behalve voor Niek en Marc waar een intiemer onderzoek aangewezen was. Bij aankomst op Heathrow was het wederom Niek die er verdacht uitzag en z'n tas mocht openenen. De pas aangekochte zonnecréme was bijna veranderd van eigenaar. Het duur aangekochte water in Zaventem mocht Erik tot zijn ontsteltenis inleveren.

Na een uurtje mochten we terug het vliegtuig op. Dit keer een Boeing 747-400 (Jumbo Jet) die via een tussenstop in Bangkok naar Sydney vliegt. De ruimte in zo'n machine is voor de gewone reiziger niet echt groot. Bovendien zitten we vlak nast de keuken... Niet bepaald dé plaats om rust te vinden. Anderszijds worden we af en toe geanimeerd door de bedrijvigheid van de stewardessen. Je kan ook 3 maal kijken naar The Sentinel of Posseidon.

Aangekomen in de luchthaven van Bangkok (dit nam 12u in beslag) hebben we tijd om wat rond te neuzen, prijzen vergelijken in de tax free shops, een koffie drinken... en te genieten van een Thaïse massage. Na zo'n twaalf uur in dezelfde positie zitten zijn een paar kleine gespierde handen op de juiste drukpunten een ware verademing. Niek, Erik en ik (Fré) ondergingen voor 15 min. een schouder -en nekmassage.Veel meer tijd hadden we niet, maar voor de prijs

kun je dit niet laten (omgerekend zo'n

€ 6,5/pers.) Dit en een Black Canyon

Coffee (de naam alleen al, mjammie)

getrakteerd door Rik Domestiek en we

konden er terug tegenaan voor de

resterende 8,5u naar Sydney.

Om 5.30 naderen we Sydney en

krijgen we reeds het ontbijt. Vroege

vogels, die vliegtuigen. Hier in België

is het zaterdagavond 21.30u. Terwijl

we onze muësli verorberen zien we

het rijzen van de zon en de lucht die

van oranje naar roze en naar

helderblauw nijgt. Dit doet mij direct

denken aan een gletschertocht enkele

jaren geleden.

Aangekomen in Sydney airport vinden

we direct onze info voor de... laatste resterende 2000 km naar Cairns. Ironisch genoeg vliegen we over Townsville waar we moeten slapen vannacht. We zien nu reeds Great Barrier Reef vanop enkele duizend meters hoog. Gewoonweg Schitterend!

Wat betreft de verhalen die rondgaan over hoe streng de autoriteiten zijn op het gebied van invoeren van voeding, medicijnen en aarde (dit kan nog aan schoenen kleven). Dit is niet overdreven. Wij hadden onze voorzorgen genomen en al onze persoonlijke medicijnen apart verpakt met een inventaris zodat alles vlot zou verlopen. Toch moet er veel getoond worden en worden er medicijnen (zoals ontstekingremmer en een anti-allergicum) meegenomen voor verdere controle. Zelfs mijn MTB schoenen worden gedesinfecteerd aangezien er nog een ietsiepietsie slijk aan vast zat. Vooraf moet iedereen op het vliegtuig een kaart invullen met gegevens zoals je bedoelingen van je komst naar Australië etc.

Alles verloopt heel ordelijk en sommige mensen van de douane zijn echt benieuwd wat we zullen ondernemen aangezien een collega van hen ook deelneemt.

Nu rest ons nog de rit met de 4WD + trailer naar Townsville. Een rit van zo'n 5 u. En te bedenken dat we er reeds waren gepasseerd. Grrr. Uiteindelijk is onze verplaatsing vanuit Oostende naar eindbestemming Townsville een onderneming van 43 uur! Onderweg zien we hele mooie landschappen en een chauffeur die voor ons rijdt en af en toe ook het gras afrijdt in de berm! Maffe gasten, die Aussies!

We komen net een uurtje te laat om de meeting van de organisatie bij te wonen en ook tot de vaststelling te komen dat onze fietsen en bagage niet aangekomen zijn!!!

Na 43 uur één uur te laat

Tegen valavond kwamen we ter bestemming aan "Seagull Resort"

in Townsville" een prachtige locatie in een tropisch sfeertje,,jammer

genoeg was ons hier geen overnachting gehund. De briefing die om

16.00 u. was gestart liep reeds op z'n eind, na 43 u dus één uur te laat.

Van de organisatie kregen we te horen dat onze fietsen nog niet

aangekomen waren, Niek zat meteen over zijn maximale hartslag

wat bewijst dat de conditie top is, stress alom dus en dan maar in

het donker op zoek naar Castle Hill, een appartementen complex zo'n

2km verderop naar het centrum van Townsville, niet zo

idylisch maar al bij al ok. Erik met een pijnlijke rug

direct onder de lakens, Frederiek de italian way en de

rest naar de naked Fisch voor een heerlijke ontmoeting

met "Barramundi" een lokaal lekker stuk.

Tijd voor een welverdiende nachtrust, en voor Marc nog

wat telefoontjes met DHL Brussel om onze fietsen te

traceren.

Aangename kennismaking

'S morgens, na een stevig ontbijt in de voortuin

onder een reeds brandende zon was het shopping time

Het werd een aangename en lukratieve shopping

in het adventure paradijs ANACONDA een

speciaalzaak in campingmateriaal en adventure

sporten oa mtb. bij ons nog niet gezien!

Deze mensen waren zo enthousiast over ons bezoek

en onze deelname aan de trophy dat ze spontaan

aanboden om na de proloog van morgen onze fietsen

te reinigen en een complete check-up te geven,

mooi meegenomen. Uiteindelijk kwamen we buiten met

een volle winkelwagen en een sponsor erbij, een

draagbare frigo 12V (32l) voor in de jeep was onze

trophee.

THANK YOU ANACONDA!

Op de terug weg stopten we nog eens aan het strand,

daar waar morgen de wedstrijd zal plaats vinden.

Naar ze zeggen zou het half langs een fietspaadje lopen,

de terug weg dan over het (mulle) zand, een kolfje naar

onze renners. Direct besluit iedereen dat dit de rit van

Niek moet worden morgen. Niek zit al een tijdje met

deze rit in gedachten, zover dat hij zelfs speciaal zijn

Super Moto's meebracht om niets aan het toeval over

te laten. Hopelijk geen tegenslag morgen en kunnen

onze strand specialisten Frederiek en Niek hier voor een

verrasing zorgen.

Over de middag trokken we dan met zijn allen richting

strand om daar nog eens van een lekker stukje vis te

genieten, de komende dagen zal het heel wat minder

zijn vrezen we.

Om 15h gingen we dan onze fietsen gaan opwachten

in het Seagull resort, met een uur vertraging sprong

Niek plotseling een gat in de lucht toen hij een kleine

witte Pick-up truck zach passeren met daarop onze DHL container. Wat een opluchting voor iedereen.

Als bezetenen bestormden we de container om de inhoud te controleren, alles bleek er nog in te zitten,

OEFFF... Alles vlug overladen in onze trailer die we nog altijd in bezit hadden en terug naar ons

De organisatie ziet ons als een van de favorieten voor de eerste rit op het strand.

Aangename kennismaking met Christophe Stevens.

Stuk van het strijdtoneel van morgen, vrij zanderig.

Seagull Resort

Help, wie is dat?

Even genieten van de mooie zichten

Op de foto met de store manager Daniel, onze lokale sponsor

van de Anaconde store.

Nog tot rust komen aan ons klein prive zwembadje.

appartement waar Sven en Frederik direct begonnen de fietsen in elkaar te steken. Marc en Niek brachten tevens

vlug de trailer terug naar zijn depot plaats, we waren wel 40minuten te laat, alles was gesloten, na wat aandringen vonden we toch nog iemand die de trailer in ontvangst wou nemen.

Na nog wat tune werk aan de fietsen en een verfrissende douche aten we een pizza op ons terrasje. Marc en Niek

stelden zich nog aan het werk om dit verslagje nog op de site te krijgen, het werd laat, Niek ging pas slapen om 1h30, ai en morgen wordt er zoveel van me verwacht?

Ik wou het nog vlug eens over Erik hebben, de sukkelaar. Lag vandaag grotendeels in bed grogie van de vele pijnstillers die hij neemt voor zijn rug.

Ik hoop echt dat het morgen beter met hem gaat dan de 2 voorbij dagen, hij kon bijna niet rechtstaan van de pijn. Op zijn gezicht kon je zijn gemoeds toestand zo aflezen, en als ik je zeg dat de zon niet al te fel straalde is dit niet gelogen.

Tot morgen

Niek en Marc

Etappe 1 - dinsdag 17 oktober

Townsville - Townsville 15 km

Zand is zand

Opdracht volbracht! 2 Lingier-Versluys renners haalden de top-10. Frederik werd knap 7de en Niek haalde het podium met een derde plaats. Pechvogel van de dag was Erik: tweemaal lek door nagels.

Er moesten 3 ronden van 5km afgelegd worden, deels paden en deels strand. Het zand kun je het best vergelijken met Nederlands strand. Dwz: stoempen en steeds geconcentreerd het beste traject uitzoeken.

Een stuurfoutje kwam voor Niek op een heel slecht moment op het einde van de wedstrijd zodat de twee sterksten reden voor de overwinning. Toch is de druk voor os team nu wat minder en kunnen we beginnen aan het zware werk.

Niek naast winnaar Stevens( vorige jaar 4de en Zörweg (vorig jaar derde).

Allen in de "eerste box".

Niek en Fré onderzoeken het beste traject op het strand .

Stevens neemt de leiding, Niek volgt attent.

Kopgroepje met het podium

Fré volgt verderop in 4de positie

Frederik zoekt het hardste zand op

Heinz Zörwig, Christoph Stevens en Niek Lingier .

Erik met zicht op de finish.

Pfff, evenjes diep gegaan.

Dag één is bijna achter de rug vor Rik

Commentaar

Niek: Blij dat de eerste rit achter de rug is.

De Crocodile kan nu echt gaan beginnen.

Vandaag uiterst tevreden met mijn podiumplaats, moest het afleggen tegen mannen die ik merkelijk sterker vond.

Frederiek: Onverhoopt blij met mijn 7de plaats.De spanning is weg, nu gaat het pas beginnen.

Erik: we zijn er aan begonnen hopelijk wil de rug mee. Ik blijf er in geloven Leen.

Rik: Na een dagje spelen op het strand kijk ik rijkhalzend uit naar de volgende ritten.

Marc: een mooie prestatie van ons team in een mooie omgeving. Beter hadden we het niet gewenst.

Nu kunnen we eindelijk gaan kamperen.

Sven: Na een toch wat korte rit toch al veel werk gehad met de fietsen. Precies zoals thuis, al dat zeewater en zand.

Etappe 2 - Woensdag 18 oktober

Herveys Range - Hidden Valley 103 km 1100hm

Te snel gestart

Na een rustig begin van 50m ging de snelheid onmiddelijk de hoogte in. De eerste 24 km waren asfalt en ons tellertje ging zelden onder de 45 per uur. Niek en Fré waren onmiddelijk mee met de kopgroep. Af en toe ging het bergaf en reden we 60 km/h! Erik zat in de tweede groep.

Fré was zelf de eerste vluchter van de dag. Al deze inspanningen zouden ze later bekopen. Eenmaal de grintwegen met corrugations onder de wielen kwamen

waren de mannen van het Dream Team aan zet door om beurten te demarreren. Zij zouden later ook een inzinking

ondervinden. Vanaf km 55 reden Fré en Niek samen en lieten wijselijk de anderen rijden aangezien er morgen een langere rit op het menu stond.

Bij km 80 werden ze bijgebeend door enkele achtervolgers. Niek pikte aan en Fré reed de laatste 23km alleen. Verderop reed Erik alleen en finishte met een knappe tijd van 4h12m. Rik deed er dik halfuur langer over.

Wat vooral opviel zijn de grintwegen die er zompig bijliggen van de vele regenbuien. Freewheelen zit er bijgevolg niet in

Winnaar was Heinz Zörwig.

Niek: 10° - 3H44 gemiddeld: 28.6

Fré: 17° - 3H53

Erik: 27° - 4H12

Rik: 34° - 4H47

Tussenstand na 2de dag:

Leider: Heinz Zörwig

Niek : 10de

Fré: 12de

Erik: 27ste

Rik: 34ste

Commentaar:

Niek: vandaag meteen een lastige etappe, met laten verleiden om (te lang) met de kopgroep mee te gaan.

Na 55km kreeg ik dan ook een slecht moment. Dank

Fre dat hij op me wachte en me voor 15km op

sleeptouw nam. morgen langste etappe en zal het dan compleet anders moeten aanpakken wil ik goed de

week doorkomen.

Fre:'t Was sterker dan mezelf maar op het vlakke kan

ik best mee en dan ben ik vlug eegesleept.Toch zal ik deze fout morgen niet maken en direct mijn eigen

tempo zoeken. Uitrijden is nu mijn doel.

Etappe 3 - Donderdag 19 oktober

Hidden Valley - Lake Lucy 156 km 1650hm

De langste

Vandaag stond de langste rit van de Crocodile op het programma. 156km op en neer.

Fré en Niek namen de eerste 5km voor hun

rekening, dit tot de eerste serieuze klim

waar de klassementsrijders direct in de