Transnorway

Erik en Fré waren naar Noorwegen afgezakt, eerder om te genieten en het land te ontdekken dan om te presteren...

Van 16 juni tot 21 juni reden Erik Baeteman en Frederik Dewilde een mooie maar zeer zware duo wedstrijd in Noorwegen. Over zes etappes en een totaal van 750 km werd er gebiked en gehiked van Trondheim via Lillehammer naar eindpunt Oslo. Deze organisatie staat reeds meerdere jaren garant voor een groot evenement waarbij met de koersfiets in één dag de 540 km overbrugd word via snelwegen. Dit jaar was er nu ook de MTB versie gesponsord door Craft. Erik en Fré waren de enige Belgen aan de start tussen 400 andere Scandinavische deelnemers. Pret verzekerd!!

Ik belde de week vooraf met de organisator om toch meer bijzonderheden te kennen over de aard van het parcours. Dit om een correcte bandenkeuze te maken enzo. Later, toen we de organisator in levende lijve ontmoetten, zou blijken dat deze man waarschijnlijk zelden een mtb van dichtbij heeft bekeken. Zoals hij over de telefoon liet verstaan: " For foreigners, its a real discovery. You better take some knobby tires". Dus, echt mtb'en. Leuk, zo hebben we het graag.

Eigenlijk was het niet de bedoeling dat er buitenlanders zouden meerijden. Hoogstens enkele journalisten. Maar ja, wij durven ook wel eens de pen ter hand nemen... Behalve twee Belgians, Erik en ik, ook nog 2 sympathieke Nederlandse journalisten die fietsonderdelen uittestten en 2 Duitsers waarvan één het verschrikkelijk goed kon uitleggen!

De eerste dag werden we met onze neus serieus op de harde realiteit geduwd: Van Trondheim naar Oppdal, 150 km, 2500hm. Dit kon tellen als opwarmertje. De organisator had niet gelogen. Echt mountainbiken met een grote M in alle weersomstandigheden. Regenbuien, zon, onweer in de verte, door sneeuw stappen... Toen we na 7h30m binnenreden wisten we dat de rest geen kattenpis zou zijn.

'Hit in the first round' zoals ze bij het boksen wel eens zeggen. Gelukkig maakten de landschappen veel goed!

De volgende dag van Oppdal naar Tynset: 120km-1700hm. We deden er welgeteld één uur minder over. 's Avonds direct douchen en een rustige donkere plaats zoeken om te pitten en dan nog minstens een uur kuiswerk aan de bikes die het perfect deden. We hadden een uitstekende bandenkeuze gemaakt: MaxxisTT Larsen voor en Noby Nic achter (tubeless) Steeds voldoende grip op moeilijk terrein bergop en met de Larsen TT scheurden we door de bochten naar beneden, niet zelden aan meer dan 60 per uur, off road wel te verstaan. Zelf reed ik met een hard tail en Erik met zijn fully Scott. Door de vele lange steile klimstroken is een lichte hard tail met stevige banden een goede keuze als je geen last hebt van je rug ten minste.

De volgende dag zou het "eindelijk beginnen" volgens een insider! Van Tynset naar Koppang. 113 km-2100hm.

Het eerste uur deden we 9 km! Klimmen over rotsen en boomwortels op het kleine plateauke in een dicht woud. Enkel het hijgen en blazen van alle deelnemers kon je horen. En af en toe een Westvlaamse vloek... Gouwe ouwe Rune Hoydahl was toen al lang weg. Ja ja, er werd ook nog gekoerst. Na 3 uur fietsen hadden we amper 36km! Het zou een lange dag worden gekruid met veel regen, koude wind en zelfs hagelstenen. Op de kilometrslange paden met rotsblokken waar je te voet amper kon stappen reed ik een gaatje in mijn achterband. Het zou de enige lekke band zijn voor ons over heel de trip, dit in tegenstelling tot veel andere. Uiteindelijk reden we na een dikke zeven uur over de finish. Tot dan toe sloten we iedere rit af met een waanzinnige finale over rotsblokken, boomwortels, losse keien, glibberige tracks met drops, kortom, stukken waar je eigenlijk best heel fris aan begint. Na deze dag kregen we het donkerbrruine vermoeden dat de inrichters alle deelnemers wilden vermorzelen. Na ons moesten er nog heel veel bikers binnenkomen die jammer genoeg de tijdsdrempel van 18.00u niet haalden. Het winnende team gaf zelfs in een interview op de Noorse televisie toe dat het een beetje van het goede teveel was. Elke dag waren er honderden hoogtemeters extra in zeer ruw terrein.

Gelukkig was er op donderdag een 'korte rit': Van Koppang naar Hafjell over 96 km en 1800 hm ! Onze tijd 6h30m.

We kregen de ganse dag regen, mist en een ijzige wind , maar wat een prachtige paden. De laatste kilometrs suisden we via het parcours van de World Cup afdaling Lillehammer binnen. Het lijkt pretentieus maar deze afdaling was bijlange niet zo moeilijk als de afdaling die we net daarvoor kregen. Na vier dagen kon je ook merken dat de aard van het parcours, de weersomstandigheden en de duur z'n tol begonnen te eisen. Steeds meer deelnemers buiten tijd en gewoonweg van hun fiets recht de eetzaal binnenstappen! Gelukkig ben je met twee zodat het je toch meer motiveert om door te gaan. Eerlijk. Na deze dag was mijn goesting heel ver te zoeken want regen is mijn ergste vijand.

Bij de start van de koninginnerit zowaar een waterzonnetje! Van Hafjell naar Brandbu over150km en 2800hm. Slik. Wij kwamen tien minuutjes voor het sluitingsuur om 18.00u binnen. Verzachtende omstandigheden waren het feit dat ik mijn ketting moest openmaken na een combinatie van schakelen en uitstekende rotsblokken. Maar ja, dit neemt slechts een kwartiertje in beslag. Wederom puur mtb maar wat een uitputtingsslag. Verschillende teams werden bij de laatste bevoorrading tegengehouden en per bus naar beneden gebracht. Deze dag kwam er ook een helikopter aan te pas om iemand te evacueren na een heel ernstige valpartij in een afdaling. Van de 66 teams die in onze leeftijdsklasse reden waren nog maar 35 in koers.

Op de slotdag reden we van Brandbu naar Oslo. Overwegend afdalen maar toch nog steeds 1900 positieve klimmeters over106km. De laatste kilometers off road net boven de stad Oslo zijn van een zelden geziene schoonheid. Op MTB gebied wel te verstaan. Super gewoonweg. De fotootjes die ik nam zijn slechts de passages waar het parcours het toeliet om halt te houden. De laatste 10 km reden we Oslo binnen over de snelweg E6 samen met de "die hards" die met de koersfiets in één dag van Trondheim naar Oslo rijdden. Dit was de kortste rit voor ons : 5h30m fietsplezier.

In totaal reden we 735 km en 12800 hoogtemeters en dit in 42 uur.

Het was de moeite waard maar ongelooflijk zwaar. Deze trip is niet enkel weggelegd voor degenen die hard kunnen fietsen maar wel voor de biker die ook heel goed kan sturen en mentaal sterk is. Meerdere malen hadden we zin om de schedel van de organisator te verbrijzelen met één van die rotsblokken van daar boven maar daarvoor is het nog niet zwaar genoeg! Joking!! Erik en ik kwamen tot het besluit dat indien deze tocht nog een week langer zou duren we dit ook zouden. Noren zijn toch wel een beetje gekmaar wie niet...

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

De Kust Trail wordt opnieuw uitgesteld tot de Covid crisis het toelaat om terug mensen samen te brengen.