Vaude Trans Schwarzwald - Duitsland

Vaude Trans Schwarzwald 9 - 15 augustus 2009

Op 8 augustus trokken we met enkele Beachbikers naar het Zwarte Woud. Daar gingen we de Trans Schwarzwald rijden. Dit is een rittenkoers van 7 dagen door het Zwarte Woud waar je ongeveer 550 km rijd en 14800 hoogtemeters moet overwinnen. Je kunt er in team rijden (2 man) of alleen. Wij hadden gekozen om single te rijden. Yves had voor de gelegenheid zijn zoon Lorenz meegenomen. De altijd goedlachse Martin kon ook niet ontbreken en ikzelf was er ook weer bij. Zij het met gemengde gevoelens. De form was beneden alle peil, deels door een eerdere opgelopen kwetsuur, maar grotendeels door mijn eigen stomme schuld, namelijk het zwaartekracht probleem. Tijdens de ingelaste lunchpauze, speelde Martin nog een wesp binnen (een echte ee!), met een dikke tong als gevolg. Dezelfde avond werd door de organisatie nog een briefing gegeven, waar we den Barry en den Harry, van de Knokse mtb club Wacky Racers, leerde kennen. Ook de filmende Fons was van de partij.

Rit 1 Pforzheim - Bad Wildbad 69,30 km & 1880 hm

Onder goede weersomstandigheden werd er gestart, ware het niet dat het ‘s nachts fel geonweerd had, waardoor het parcours kletsnat lag. Dat wil zeggen dat het extra lastig wordt voor de dikken! We hadden ons achteraan opgesteld in het startvak en mochten zo de 7,5 km overgang aanvangen naar de echte start. De toon werd direct gezet, het was koers, voor- en achteraan. Als de form op niets trekt, probeer je van alles om toch maar een beetje vooruit te geraken. Ik had tegen beter weten in aan mijn zadelhoogte geprutst. Resultaat, na 5 km koers zat ik verkrampt op mijn fiets, ezel die ik ben. Dan maar stoppen en alles weer goed zetten en terug proberen hier en daar in te halen, wat door mijn tempo nauwelijks lukte! In de laatste afdaling reed ik zelfs gewoon knal op een steen, waardoor ik eventjes zonder fiets weg was en mooi op mijn knieën zat, met hoongelach achter mij. De naam steenezel is niet voor niets uitgevonden hé! Na 4 uur 59’ kwam ik binnen gerold, goed choco, maar toch 1ste Beachbiker. Dit was gelukt omdat de andere geen stamp gegeven hadden en mij voor lieten aan de meet!

Dan maar een plaatsje zoeken in de slaapzaal, de innerlijke mens versterken en een terrasje doen.

Rit 2 Bad Wildbad - Bad Rippoldsau-Schapbach 89,2 km & 2750 hm

Opnieuw hadden we geluk met het weer, want een paar uur voor de start stonden de hemelsluizen volledig open, tijdens een ferm onweer. Het stopte met regen juist voor de start. Zo konden we de koninginnen rit aanvangen, dat beloofde! Martin reed deze keer meteen eigen tempo. Yves en Lorenz reden op het gemak omhoog en wachten mij op. Ikzelf spartelde als een aangespoelde walvis en kwam dan ook aan hetzelfde tempo van zo een aangespoelde bultrug vooruit, constant denkende “free Willy”(den orka ee). Maar den Willy werd niet bevrijd en spartelde duchtig verder. De hellingen waren intussen lekker stijl, dikwijls tegen de 20% aan met uitschieters tot 30%! Opeens stak de bergwacht mij voorbij, met de zwaailichten aan. Een beetje verderop lag er een deelnemer met zuurstofgebrek op een brancard. Dit was eventjes slikken en met een rotvaart reed ik verder (4 à 5 per uur). In 1 van de volgende afdalingen maakte ik nog eens een koprol, dit om de dag heel goed te maken. Na 85 km mochten we nog een plaatselijke ronde rijden, dit met een beklimming in om U tegen te zeggen. Yves en Lorenz reden deze ronde door en ik kreeg nog een appelflauwte, zodat ik nog eens stopte om een gelletje te eten. Na de laatste technische afdaling stond Martin, die 2 uur 19’ sneller binnen was, te supporteren! Hij schreeuwde mij toe dat ik 1 min over had om binnen tijd te komen. Na een spurtje kwam ik na 7 uur 18’ en 56,6 seconden net binnen tijd aan. Ik had nog 3,4 seconden over! Al degene die achter mij binnen kwamen kregen mijn tijd + 1 uur straftijd, dus ik had ze het maximum aangesmeerd! (tactische zet natuurlijk!!) Zo konden we weer aan onze dagelijkse sleur beginnen. Fiets soigneren, slaapplaats zoeken, wassen, eten en vooral drinken! Met veel zorgen probeerde ik de slaap te vatten. Normaal verbeter ik vanaf de 2de dag, maar dit was hier zeker niet het geval.