Vaude Trans Schwarzwald - Duitsland

Vaude Trans Schwarzwald 9 - 15 augustus 2009

Op 8 augustus trokken we met enkele Beachbikers naar het Zwarte Woud. Daar gingen we de Trans Schwarzwald rijden. Dit is een rittenkoers van 7 dagen door het Zwarte Woud waar je ongeveer 550 km rijd en 14800 hoogtemeters moet overwinnen. Je kunt er in team rijden (2 man) of alleen. Wij hadden gekozen om single te rijden. Yves had voor de gelegenheid zijn zoon Lorenz meegenomen. De altijd goedlachse Martin kon ook niet ontbreken en ikzelf was er ook weer bij. Zij het met gemengde gevoelens. De form was beneden alle peil, deels door een eerdere opgelopen kwetsuur, maar grotendeels door mijn eigen stomme schuld, namelijk het zwaartekracht probleem. Tijdens de ingelaste lunchpauze, speelde Martin nog een wesp binnen (een echte ee!), met een dikke tong als gevolg. Dezelfde avond werd door de organisatie nog een briefing gegeven, waar we den Barry en den Harry, van de Knokse mtb club Wacky Racers, leerde kennen. Ook de filmende Fons was van de partij.

Rit 1 Pforzheim - Bad Wildbad 69,30 km & 1880 hm

Onder goede weersomstandigheden werd er gestart, ware het niet dat het ‘s nachts fel geonweerd had, waardoor het parcours kletsnat lag. Dat wil zeggen dat het extra lastig wordt voor de dikken! We hadden ons achteraan opgesteld in het startvak en mochten zo de 7,5 km overgang aanvangen naar de echte start. De toon werd direct gezet, het was koers, voor- en achteraan. Als de form op niets trekt, probeer je van alles om toch maar een beetje vooruit te geraken. Ik had tegen beter weten in aan mijn zadelhoogte geprutst. Resultaat, na 5 km koers zat ik verkrampt op mijn fiets, ezel die ik ben. Dan maar stoppen en alles weer goed zetten en terug proberen hier en daar in te halen, wat door mijn tempo nauwelijks lukte! In de laatste afdaling reed ik zelfs gewoon knal op een steen, waardoor ik eventjes zonder fiets weg was en mooi op mijn knieën zat, met hoongelach achter mij. De naam steenezel is niet voor niets uitgevonden hé! Na 4 uur 59’ kwam ik binnen gerold, goed choco, maar toch 1ste Beachbiker. Dit was gelukt omdat de andere geen stamp gegeven hadden en mij voor lieten aan de meet!

Dan maar een plaatsje zoeken in de slaapzaal, de innerlijke mens versterken en een terrasje doen.

Rit 2 Bad Wildbad - Bad Rippoldsau-Schapbach 89,2 km & 2750 hm

Opnieuw hadden we geluk met het weer, want een paar uur voor de start stonden de hemelsluizen volledig open, tijdens een ferm onweer. Het stopte met regen juist voor de start. Zo konden we de koninginnen rit aanvangen, dat beloofde! Martin reed deze keer meteen eigen tempo. Yves en Lorenz reden op het gemak omhoog en wachten mij op. Ikzelf spartelde als een aangespoelde walvis en kwam dan ook aan hetzelfde tempo van zo een aangespoelde bultrug vooruit, constant denkende “free Willy”(den orka ee). Maar den Willy werd niet bevrijd en spartelde duchtig verder. De hellingen waren intussen lekker stijl, dikwijls tegen de 20% aan met uitschieters tot 30%! Opeens stak de bergwacht mij voorbij, met de zwaailichten aan. Een beetje verderop lag er een deelnemer met zuurstofgebrek op een brancard. Dit was eventjes slikken en met een rotvaart reed ik verder (4 à 5 per uur). In 1 van de volgende afdalingen maakte ik nog eens een koprol, dit om de dag heel goed te maken. Na 85 km mochten we nog een plaatselijke ronde rijden, dit met een beklimming in om U tegen te zeggen. Yves en Lorenz reden deze ronde door en ik kreeg nog een appelflauwte, zodat ik nog eens stopte om een gelletje te eten. Na de laatste technische afdaling stond Martin, die 2 uur 19’ sneller binnen was, te supporteren! Hij schreeuwde mij toe dat ik 1 min over had om binnen tijd te komen. Na een spurtje kwam ik na 7 uur 18’ en 56,6 seconden net binnen tijd aan. Ik had nog 3,4 seconden over! Al degene die achter mij binnen kwamen kregen mijn tijd + 1 uur straftijd, dus ik had ze het maximum aangesmeerd! (tactische zet natuurlijk!!) Zo konden we weer aan onze dagelijkse sleur beginnen. Fiets soigneren, slaapplaats zoeken, wassen, eten en vooral drinken! Met veel zorgen probeerde ik de slaap te vatten. Normaal verbeter ik vanaf de 2de dag, maar dit was hier zeker niet het geval.

Rit 3 Bad Rippoldsau-Schapbach – Wolfach 75 km & 2400 hm

Deze keer begon het met een plaatselijke ronde, klets naar boven en technisch naar beneden. Door onze startplaats, werd dit een plaatselijke wandelronde. Eens daar vanaf ging het merendeels over vals platte schotterwegen. Weer kon ik geen beetje tempo maken en begon me toch serieus af te vragen wat ik daar eigenlijk aan het doen was. Na veel aanmoedigingen van Martin kreeg ik toch een beetje strijdlust en opeens begonnen we in te halen. Martin zette zich op kop en hield er een strak tempo op na. De trein stond op de rails. 1 locomotief, 2 wagons en 1 mega wagon, waar nu en dan eens een ferme stoot stoom uit alle openingen kwam. Na een “knallend” stuk schotterwegen mochten we de single tracks aanvatten. Daar konden we nog enkele bikers inhalen die blijkbaar graag wandelen met de fiets aan de hand. Weer een rit overleefd en scheel van den honger en den dorst kwam ik aan. Ik had al gezien, dat daar een braadworst met mijn naam op, lag te sudderen. Dit was zonder Yves en Martin gerekend, die het nodig vonden om eerst naar de slaapplaats te gaan om daar hun recuperatiedrank te nuttigen. Weg worst! 1 voordeel, door het kwijl in m’n mond, was ook mijn dorst gelest! ’s Avonds dan maar een pintje drinken en lekkere pasta eten die langs je oren uitkomt. ’s Nachts werd ik opgeschrikt door ongelooflijk luid gesnurk. Yves had daar een goed plaatsje gevonden, ware het niet dat Godzila bij ons sliep, miljaerde heel me koers naar de knoppen! (ho, ho koers?!)

Rit 4 Wolfach – Schonach/ Ferienland 55,3 km & 2170 hm

Voor deze rit had ik het meeste schrik. Een korte rit, veel hoogtemeters en veel minder paden in dalende lijn! Dus de ideale mix voor een manneke die te klein is voor zijn gewicht. Gelukkig mochten we nog eens luisteren naar Céline Dion, die telkens weer met haar Titanic liedje uit een Duitse gsm weerklonk.(iedere dag hetzelfde liedje, ’s morgens en ’s avonds!!) Ik had al eens gedacht om die gsm in de eigenaar z’n gat te steken, maar dat was misschien zijn bedoeling en dan zou Céline haar adem nog stinken op de koop toe. We mochten weer beginnen aan een plaatselijke ronde, om zo het deelnemers veld uit elkaar te ranselen. Dit was nodig, omdat er dan een steile single track lag te wachten. Toch stonden we met z’n allen in de file. Zoals de processie van Echternacht (2 stappen vooruit en 1 achteruit) vorderden we. Na 20 km daalden we af naar het laagste punt van de rit! Om uit die put te kruipen, moesten we naar een burcht gaan. Een fantasietje van de organisatie. Gelukkig was het zicht er mega schoon. Eens aan de burcht dacht ik dat we boven waren. Mis, er lag nog een technische single track op ons te wachten! Ik mocht heel dat stuk te voet en dit was er teveel aan. Volledig gekraakt kwam ik boven. Lorenz, Yves en Martin konden wel grote stukken rijden, maar wachten toch geduldig achter de kopman (aan den toog toch!). Vanaf dan was het vechten tegen mezelf, om niet op te geven. Intussen kwam ik te weten, waar de naam “Zwarte Woud” vandaan kwam. Nog nooit was een bos zo zwart voor mijn ogen , niet tegenstaande het mooi weer was! Zelfs de Duitse landmeter had me goed liggen, want de laatste kilometer waren er 4! Met schaamrood op de bolle wangen kwam ik aan, mooi 11 min buiten tijd! Dit was nieuw en zeker niet voor herhaling vatbaar! Gelukkig was het mooi weer en zaten we op een zeer mooie locatie, zodat ik stilletjes mijn pint kon uitdrinken en luisteren naar de verhalen van de Wacky Racers. Zijn streden immers voor de eer met het ander Belgisch team “Fizik Bike Tribe”

Rit 5 Schonach/ Ferienland - Engen 112,2 km & 1910 hm

Dit is eigenlijk een overgangsrit, waar we eventjes het Zwarte Woud verlieten. Deze rit zou me normaal beter moeten liggen, maar eerst was er weer de aanvangsklim. Yves reed dit keer voorop, Martin keek naar mij om te zien dat ik niet van mijn fiets viel en Lorenz reed met de vingers in de neus bij ons. Na wat op en neer rijden kwamen we op een stuk vlak aan. Zoals gewoonlijk zette Martin zich op kop om het tempo aan te geven. We reden toch constant rond de 34 km per uur en dat deed zeer. Ook Lorenz had het deze keer wat lastig, maar bleef mooi in het wiel zitten (zou hij dat geleerd hebben van een oude vos? Of hoe zit dat weer met die appel en die appelboom?). Door het hoge tempo op het vlakke lag het gemiddelde merkelijk hoger dan de vorige dagen. Na nog wat op en neer te spartelen, besloot Lorenz op de grond te springen. Resultaat, elleboog open. Juist voor de aankomst jutte Martin nog een beetje het talrijke publiek op en zo kon ik onder luid gejuich over de finish rijden met een kop assortie met m’n rode helm! Daar mochten we naar de medische tent met Lorenz, die later naar het ziekenhuis mocht om z’n elleboog te laten naaien. ’s Avonds met de 2 Belgische teams nog een crème gegeten op terras en dan lopen naar de slaapzaal in een onweertje.

Rit 6 Engen - Grafenhausen 68,7 km & 1600 hm

Deze keer kon ik volgen op de aanvangsklim! Content als een klein dik jongetje kwam ik boven. Pfwiet, plat! Eventjes het Oostendse woordenboek open getrokken op pagina “vulle mulle woorden”, de band herstelen en dan maar verder rijden vanuit de allerlaatste positie! 1 voor 1 konden we bikers inhalen, maar veel waren het er toch ook weer niet. Het parcours liep dikwijls over weiden, die alles behalve goed bolden. Bij ons reden ook de mannen van de KWB (Koninklijke Wandel Bond). Die 2 sympathieke gasten gingen dikwijls sneller te voet naar boven, dan dat verschillende onder ons reden, maar ook als het technisch naar beneden ging, begonnen ze te wandelen. Zo kon ik er elke dag voor blijven. Ook Lorenz wilden een KWBer voorbij steken en had een ferme bult op het parcours niet opgemerkt. Aan een hoge snelheid reed hij erover, met als gevolg een jump van ettelijke meters. Gelukkig kon hij zich recht houden, of hij had lang mogen sparen voor nieuw vel! Ergens halverwege mochten we nog een asfalt beklimming nemen die serieus aan de ribben hing en er hangt al zoveel aan m’n ribben. Op die beklimming stonden mensen te kijken, die spontaan een biertje aanboden aan Martin, Yves en Lorenz. Aan mij vroegen ze niets (vroetzakken!), ze dachten waarschijnlijk dat ik heel hun bak zou leeg drinken! En gelijk hadden ze, want het was warm, heel warm en ik ben ook wel een beetje vroetzak!! Na nog wat afzien in open vlakte met een ferme tegenwind, konden we aan de laatste lange beklimming beginnen. Nu reed ik daar 8 per uur, vroeger met Erik reed ik er 12 per uur! Hoe zou dat komen? Na een snelle afdaling moesten we nog juist voor de meet een klein steil hellingsje op. Martin stampte daar z’n ketting door en zo konden we met 4 door de finish gaan. ’s Avonds was er nog een volksfeest, waar we samen met de Wacky Racers een ferm stukje afgelachen hebben.

Rit 7 Grafenhausen – Murg-Niederhof 83 km & 2090 hm

De laatste rit startte onder een wolkenloze hemel. Eerst was er de aanvangsklim, waar ik heel snel geen poot meer vooruit kwam. Dit beloofde, het zou nog een lange dag worden. Yves en Lorenz reden door en Martin offerde zich nog maar eens op om bij de zèèrobbe te blijven. Bij de 1ste afdaling was het file en daar moest er een irritante Duitse klootzak, die dan nog op de koop toe met geen fiets kon rijden, toch maar proberen voorbij te steken (we reden dan op 4 na laatste!). Eindelijk waren we beneden, om dan nog een stootje van onze asshole te zien. Hij speelde een gelletje binnen en gooide de rest gewoon in de graskant. Door zulke stoten krijg je als organisatie meer en meer de wind van voren, als je nogmaals toestemming moet vragen om door de schitterende natuur te mogen rijden! Spontaan kwam weer het Oostendse woordenboek open, maar opeens had den zak veel interesse voor de natuur rondom zich. Dan maar verder rijden en zelf hier en daar een beetje proberen te genieten van de wondermooie zichten. De bergwacht en de gemotoriseerde dokter kenden ons intussen, door ons minstens 10 keer per dag voorbij te steken. Ze waren zelfs al supporter geworden. Yves was er intussen aan voor de moeite, want zoonlief reed hem op een half uur. Toch sterk van Lorenz, die zonder veel voorbereiding, toch gemakkelijk een 7daagse rittenkoers uitreed! Wij kwamen nog een half uur later aan dan Yves en de Wacky’s hadden de strijd met de Fizik Bike Tribe in hun voordeel beslecht. Dit door nog 11 minuten goed te maken op de laatste dag en zo met 38 seconden voorsprong te winnen. Dit werd ’s avonds tussen pot en pint nog wel eens aangehaald. Op de after party probeerden Lorenz, Martin en ik nog voor het goud te gaan, maar het werd een draw. De Waky Racers lieten zich ook op dit vlak niet kennen. Met een luide knal liet ik mij op m’n matras vallen, zo kon de rest van de zaal horen dat den dikken ook aangekomen was! Eigenlijk was ik alles behalve fier op mezelf, want vanaf dag 4 had Martin mij hier en daar geduwd en had ik zelfs de moed niet om het af te wijzen! (schande!!)

Nuttige informatie over de Trans Schwarzwald.

http://www.sauser.de/

De organisatie is uitstekend en ten opzichte van andere organisaties goedkoop. Het parcours is best pittig en zeer mooi. Op bijna alle plaatsen waar we de openbare weg kruisten stonden seingevers of politie, ook voor de laatsten! Ontbijt, avondmaal & bevoorrading was meer dan voldoende. Het enige min puntje, was het late startuur, waardoor je ’s morgens tijd over hebt die je ’s middags zou kunnen gebruiken. Dit is dan ook het enige minpuntje, dat je door snel te rijden zo wegwerkt!!

Filmpjes en foto’s kan je zien op de site van Fons Moors. Een kranige 64 jarige die rondrijdt met de camera in de hand! Chapeau man!!

http://www.fonsmtb.be/

Danny

Uitgelichte berichten
Recente berichten