Oostduinkerke - Duinkerke - Oostende

Zaterdag 15 oktober stond traditioneel onze eerste strandrit op de agenda, heen en terug naar het Franse Duinkerke , dit liefst met zoveel mogelijk zand onder de wielen.

Om 9 uur vertrokken we met een 28tal bikers aan het casino van Oostende, het beloofde een mooie nazomerdag te worden. Aan het sportstrand, waar we voor de eerste keer het strand opreden stond Michel ons op te wachten, nog druk bezig met de juiste bandendruk te zoeken.

Ter hoogte van Middelkerke, nadat we verschillende “muren” van golfbrekers achter ons hadden, vervoegde Niek zich bij de groep. Niek, pas de vorige nacht thuisgekomen van Bike Motion in Nederland, bracht de groep op 30 renners en deed de balans overslaan in het voordeel van de blauwbloezen, we waren nu met 16.

De grote groep reed samen aan een mooi tempo, tot we een eerste keer het strand moesten verlaten ter hoogte van Lombardsijde. Dankzij een verkenning eerder in de week wisten verschillende gasten dat het best rijden was tot op de golfbreker en dan de loopplanken te nemen tot boven, voor de anderen was er hier reeds een eerste loopstrook weggelegd. Eenmaal terug verzameld kwam er een korte duinenpassage aan het militair domein. Een opengebroken weg en een single track later bracht ons aan de jachthaven van Nieuwpoort.

De jachthaven en de havengeul rond,dat bracht wat rust in de beentjes voor we aan het tweede strandgedeelte begonnen. Een korte tussensprint om door het los zand te rijden, en we waren vertrokken voor het langste zandstuk. Deze verliep veel vlotter wegens het grotendeels ontbreken van golfbrekers. De werklui die instaan voor het opspuiten van het strand ter hoogte van Koksijde, waren echter van plan om het tempo te breken. Over de volledige breedte van het strand lag er een buis van een 60tal cm doorsnede. Gezien het ontbreken van lesgever Kenny Belaey, werd er niet over de buis gesprongen en beslisten we om er rond te rijden. Danny, vol enthousiasme als altijd op het strand, had een opening gezien om naar boven te rijden. Wat hij echter niet kon zien was de plaats met los, nat zand. Tot groot plezier van de bende zakte zijn voorwiel een 30 tal cm de grond in waarna hij een heerlijke salto maakte over zijn stuur. Erwin “UFO” kon niet tijdig remmen en vloog over Danny, met een mooie buiklanding op het strand als afsluiter.

Een tweetal uur na de start, na een 4 tal lekke banden en een kort optreden van Danny, reden we de zeedijk op in Duinkerke . Na een korte pauze, iets eten en drinken en een sanitaire stop, werden de neuzen richting Oostende gedraaid. Gezamenlijk reden we enkele kilometers over de zeedijk in Duinkerke tot aan de laatste helling waar we terug het strand opreden. Zoals afgesproken voor de start was het van hier af aan eigen tempo terug naar huis. De groep brak onmiddellijk in een 3tal stukken. Danny, Erik en Niek besloten om de laatste groep te begeleiden en de gelosten op te rapen. Die zouden er zeker komen, want de wind was intussen iets gedraaid zodat we hem bijna recht vooraan kregen, dat beloofde! Alain “take it easy”, kreeg het intussen almaar moeilijker en een eerste lekke band van de Thijsboys kwam als geroepen voor hem. Terwijl wij keken om de band bij te pompen kon hij intussen op eigen tempo verder rijden. Juist toen we terug bij hem kwamen was de achterband van de Thijsrenner opnieuw leeggelopen, dus Alain kon terug verder op zijn tempo. Deze band herstellen duurde toch een kwartier (miljaar, die ventielen kunnen vastzitten bij een tubeless band) waarna we er een stevig tempo inzetten om de tijd goed te maken. Dit was blijkbaar iets te stevig voor Geert want hij kwam een manneke met een serieuze voorhamer tegen. Tempo iets gezakt en een eindje verder kwamen we Erwin tegen die bij Alain gebleven was. Hij wist ons te zeggen dat Alain over de zeedijk zou terugrijden naar Oostende.

De passage rond de havengeul en de jachthaven in Nieuwpoort waren heel welkom om de, nu toch stilaan vermoeide benen, iets te laten rusten. Afscheid genomen van Danny (die was deze morgen met de fiets van Nieuwpoort afgekomen) en verder maar. Juist voor de duinenpassage in Lombardsijde kwamen we Marino en ……..jawel, Alain tegen! Alain had in De Panne besloten om zijn banden wat te laten afkoelen en de kusttram te nemen. Pech voor hem natuurlijk dat de tram daags voordien gecrasht was in Nieuwpoort en er daarom geen doorgang meer was, dan maar terug de fiets op, langs de zeedijk naar huis. Geert, die het almaar moeilijker kreeg, besloot om met zijn ploegmakker vanaf Westende ook op de zeedijk te rijden . Met vier man (Marino, Erwin, Niek en Erik) bleven we op het strand voor de laatste 15 km tot het Casino. Marino verliet ons aan het sportstrand waar zijn wagen stond, en hij moet zich dat niet beklagen. Niek had opeens een ingeving om tot het casino op het strand te blijven rijden. Man, man, die laatste 500 meter waren moordend door het natte mulle zand. Uitgeput kwamen we de trap opgekropen waar we een viereneenhalf uur eerder vertrokken waren. 100 km op de teller, moe en tevreden. Op naar de volgende zeker?

Uitgelichte berichten
Recente berichten