Hel van Kasterlee

Een tijdje terug had ik het idee om mijn fictieve bucket-list verder af te werken.

Ik zeg wel bucket en niet Bouquet, want ik verwachtte namelijk geen gezellig candlelight-dinner.

Reeds enkele jaren spookt de gedachte in mijn hoofd om deel te nemen aan de hel van Kasterlee (ook wel gekend als het officieuze wereldkampioenschap lange afstand duathlon). Met mijn loopverleden moest dit wel haalbaar zijn.

Twee jaar terug liep ik in oktober een marathon. Het was de bedoeling om aansluitend in december “de hel “ te blussen. Een kwetsuur besliste er toen anders over. Vorig jaar stak een gebroken sleutelbeen daar een stokje voor. Dus moest het dit jaar gebeuren. Niet te veel zotte dingen op de fiets en rustig opbouwen met de looptrainingen stonden voorop vanaf begin september.

Half november kreeg ik tijdens een loop-intervaltraining plots last van een lichte irritatie aan een achillespees. Ik was toen al ingeschreven en de 4-letterwoorden kwamen snel boven. Een weekje enkel op de fiets en op de rollen trainen, gaven de nodige rust voor de overbelasting en de looptrainingen werden opnieuw aangepast. Lange rustige duurlopen i.p.v. intervaltraining geven niet hetzelfde resultaat, maar ik was niet van plan om nu al de handoek in de ring te gooien.

De trainingen op de overschakeling fietsen-lopen, begonnen ook goed te gaan. 2u30 met de mountainbike en aansluitend 45 à 60min rustige duurloop verteerde ik goed. Maar een eventueel terug opkomende kwetsuur bleef in mijn gedachten zitten en zo besloot ik om geen hotel te boeken, maar om met de mobilhome naar de kempen af te zakken. (Kwestie van niet teveel onnodige kosten te hebben als het toch nog zou fout lopen.)

Vorig weekend was het dan zover. Op zaterdag mijn startnummers gaan ophalen (Eén om aan mijn stuur te bevestigen en twee om aan mijn koers- en looptrui te hangen.) ’s avond nog een bescheiden pasta party en dan vroeg onder de dons om zondag fris aan de start te staan.

Zondag 21 december 2014 : “Hel-day”

Het startschot wordt om 8u00 gegeven, dus heb ik nog even tijd om mijn fiets- en loopkleren klaar te leggen in de wisselzone en om mijn fiets en helm te laten keuren. Er werd een roze snelbinder rond mijn stuur gebonden ter goedkeuring. Hopelijk levert dit geen roze trofee op door opgave.

Enkele bescheiden vuurpijlen tellen af naar de start (zo zijn de buurtbewoners ook wakker) en de gebruikelijke AC/DC tunes klinken door de boxen. Niet het verwachte “Highway to hell”, maar “Hell ain’t a bad place te be” zorgen voor enkele lachende gezichten op dit vroege uur.

Het is nog donker als we starten en het is goed uitkijken waar je je voeten zet in een start met zo’n 230 mannen en 10 vrouwen.

(O ja, voor zij die de hel van Kasterlee niet kennen, dit is een winterduatlon waarbij je begint met 15km lopen, aansluitend wordt er 105km met de mountainbike gereden en om af te sluiten moet er nog eens 30km gelopen worden.)

De eerste ronde van 15km had ik besloten om op het gevoel af te gaan en niets te forceren. Halfweg zat ik nog steeds in een groepje van zo’n 10 man en ik zag het gefriemel al voor me straks in de wisselzone. Gelukkig was er nog wat verbrokkeling en na iets minder dan een uur lopen was ik in de wisselzone. Snel droge bovenkleren aan, fietsschoenen, helm en handschoenen en terug weg. Weg voor 5 toeren van 21km op een parcours die voor 95% over onverharde paden gaat en die op veel plaatsen te lijden heeft gehad onder de vele regenbuien van de voorbije week.

Eind november was ik al eens ter plaatse geweest om het parcours te verkennen, maar toen lag het behoorlijk goed en vlot berijdbaar. De bikers die ik de zaterdag voor de wedstrijd zag terugkomen van een verkenningsritje zagen er iets minder proper uit…

Het eerste en laatste stuk van het parcours gaan door een stuk bos, een beetje te vergelijken met de bossen van de Haan, maar dan zonder het mulle zand. Korte bochtjes en kleine klimmetjes zorgen voor het fungehalte, de rest van het parcours gaat over lange rechte bos- en landwegels. Niet echt technisch maar sommige stukken zijn echte modderpoelen geworden en twee passages door een maïsveld zorgen voor een zwaar rondje.

Voor de eerste drie toertjes heb ik telkens zo’n 50 min nodig per ronde. Misschien wat te snel voor wat nog komen gaat, maar het gaat nog steeds lekker en als je enkel andere bikers inhaalt en zelf niet ingelopen wordt, geeft dit een morele kick om door te gaan.

Tijdens de vierde ronde begin ik toch wat mijn benen te voelen, kleine krampjes in een kuit gaan snel weer over, maar de wind begint wat op te steken en het parcours is op veel plaatsen al kapot gereden. Ik ben dan ook blij als ik de laatste ronde kan aanvangen. Ik schakel naar een iets lagere versnelling om de verzuring tijdens het lopen tegen te gaan en werk dit laatste rondje iets rustiger af.

Na 4u28 rijden kom ik terug aan in de wisselzone, geef mijn fiets aan iemand van de organisatie en loop naar de sportzaal om mij opnieuw om te kleden. Mijn vrouw was mee als begeleider/coach en mocht bij deze tweede wissel mee om mij te helpen omkleden. Ik had ’s morgens al een volledig droge kledingset klaargelegd. Achteraf gezien was ik één van de enige die zich volledig had omgekleed en had hierbij blijkbaar toch wel wat tijd verloren.

We lopen samen de sporthal terug uit en ik begin aan hetgeen waarvoor ik het meeste vrees heb, nog eens 30km lopen. Mijn vrouw had haar fiets klaar staan en volgde al snel in mijn spoor.

Van enige loopstijl was er geen sprake meer. Het gevoel van op eieren te lopen overheerste. En toch ging het behoorlijk vlot. Ik liep terug de één na de andere deelnemer voorbij en na 1u09 had ik het eerste rondje van 15km reeds afgelegd. Na zo’n 2km in de tweede ronde begin ik plots pijn te krijgen in een kuit. Dezelfde kuit waar ik eerder reeds kramp in had gekregen. De pijn wordt steeds heviger en met nog 11km te gaan, moet ik een eerste keer stoppen. Enkele toeschouwers vragen of ik krampen heb, of geblesseerd ben en raden me aan om te stoppen. Stoppen? Stoppen of opgeven staan niet in mijn woordenboek meneer….

Ik stap wat verder en begin terug te lopen. Ik haal nog amper 10km/u, maar de meet zal ik bereiken. Met nog 6km te gaan stop ik een tweede maal.

Het is reeds van tijdens de laatste fietsronde bezig met regenen. Eerst lichtjes, later dikke miezer. De laatste kilometers zijn wind op kop en ik krijg het koud.

De pijn is het hevigst als ik terug start met lopen, ik beslis dus om deze laatste 6km niet meer te stoppen en door te gaan tot aan de meet.

Na 8u16 kom ik aan. De rode loper op tot aan de meet. Conditioneel heb ik nog over, lichamelijk ben ik kapot. De vooropgestelde 8 à 9 uur en top 100 heb ik gehaald. Ik word 46ste en 16de bij de 40+.

Ik zou me kunnen afvragen waar ik uitgekomen was zonder de kwetsuur en wat meer training voor het omkleden, maar ik ben zeer tevreden met het halen van de eindmeet in de tot nu toe zwaarste wedstrijd die ik al gedaan heb.

Nu enkele weken de fiets en de loopschoenen aan de haak om alles te laten herstellen en uit te kijken naar de volgende uitdaging.

Tot slot zou ik mijn vrouw willen bedanken voor de bevoorrading en de morele steun tijdens het lopen.

Ik zou ook nog David (Osaer) willen bedanken om me vanaf nu op te nemen in de club van de “zotjes”.

Ps: Toen ik zondagmorgen mijn fiets in de wisselzone ging zetten, was mijn vrouw aan de praat geraakt met iemand van de organisatie. Ze hadden het over de staat van het mountainbike parcousr en over het feit dat het een zware “hel” zou worden. Zijn laatste woorden waren:

“Maar mevrouw, je hebt toch geen medelijden met de deelnemers…? Medelijden moet je niet hebben, enkel respect voor wat ze doen!”

Respect dus voor Seppe Odeyn, de winnaar die 1u44 sneller was dan ik, voor diegene die nog bezig was met fietsen toen ik reeds bezig was met mijn laatste loopronde en 3u30 na mij over de meet is gekomen en voor de 197 anderen die de rode loper op mochten en die ook hun handtekening mochten zetten bij het bord “I DID IT”.

Kevin De Baets

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square