Stoneman Challenge (Duitsland - Tsjechië)

dinsdag 9 tot donderdag 11 juni

Begin juni trokken Wim Vermeire, Erik Baeteman en Rado Declerck naar het grensgebied van Polen en Tsjechie om de Stoneman Challenge te rijden, een 3-daagse met veel, heel veel hoogtemeters.

Het is 11 juni. Met z’n drieën rijden we voldaan, en ook wel een beetje moe, huiswaarts met de mobilhome. We hebben zopas de Stoneman Challenge gereden. Erik vindt de tocht wel een verslagje waard: wie schrijft er eentje, Wim, Rado? Ok, ik (Rado) schrijf wel een verslag, want de tocht is te mooi om niet de delen. Juni gaat echter voorbij en er is altijd wel een reden om het verslagje ‘morgen’ te maken, meestal is het een reden met twee wielen.

We zijn begin juli en met verlof in Frans Baskenland, aan de voet van de Pyreneeën. Ik geniet van het zicht op de Artzamendi, een col die ik drie dagen geleden bedwongen heb en offroad via de mooiste paden, heb afgedaald: Ik ben hier om te surfen, mountainbiken en wandelen... Eén minpuntje: de laatste surfsessie is geëindigd op een rots. Het was een zalige surfdag geweest langs de Baskische stranden en toch wilde ik nog dat ene strandje meepikken net boven het legendarische Guéthary: de golven zijn steil en snel, de voldoening is groot. Maar bij het verlaten van het water, vertellen ze me achteraf, moet je rechts uitpeddelen om de rotsen te vermijden. Ipv daarvan pik ik nog een golf mee recht in de rotssectie. Ik krijg een zware klap op mijn rechterknie en hiermee stopt het verhaal van mountainbiken, wandelen en surfen in Baskenland. De bloeduitstorting is te groot om iets te zien op de radiologie, dus is het verdict: een brace, ontstekingsremmers en braaf zijn...

Tijd zat dus om het beloofde verslag te schrijven over de Stoneman Challenge, hier komt ie:

De 162 kilometer lange Stoneman Miriquidi route slingert over de grens tussen Duitsland en Tjechië, over 9 bergtoppen waarbij in totaal 4400 hoogtemeters moeten overwonnen worden. Om de route voor zoveel mogelijk bikers toegankelijk te maken, is er de keuze om de route in 1, 2 of 3 dagen te rijden: respecievelijk goud, zilver en brons. Wij opteren voor twee mooie marathons.

De hele route is bewegwijzerd. De plaatselijke toeristische dienst organiseert alles voor je: verblijf, bagagetransport, avondeten en ontbijt. Maar dat wisten we nog niet op ‘t moment dat we inschreven met de Nederlandse organisatie Stoneman.nl. Zij maken evengoed gebruik van de voorzieningen die de toeristische dienst aanbiedt... Misschien krijgen we een meerwaarde onder de vorm van riante bevoorradingen, technische bijstand en videomontages ’s avonds. Deze gedachte wordt echter al snel de kop ingedrukt bij de eerste briefing, samen te vatten in volgende puntjes:

-Als je pech hebt onderweg: bel de lokale fietsenmaker

-Als je dorst hebt: koop iets in de winkeltjes die je tegenkomt onderweg

-We hebben t-shirts in L, XL en XXL. S en M: daar doen we niet aan mee

Om het groepsgevoel erin te krijgen en toch een beetje inbreng als organisatie te hebben, wordt er de volgende morgen om 9h gezamelijk gestart. We zijn er niet gerust in, zullen we hier wel voldoende mountainbike-gehalte vinden? We sluiten de avond af met een glaasje wijn en kruipen met gemengde gevoelens in bed.

De volgende morgen staan we klaar voor de start: een bont allegaartje vergezeld ons als we de startklim aanvatten. In de afdaling die volgt wordt mijn derailleur er bijna afgereden en hangt er plots een vliegende hollander in de struiken. Wim besluit dat het genoeg geweest is en maakt tempo om van de massa af te zijn. De gpx file die we meekregen van de organistie blijkt al snel onvolledig te zijn en we focussen ons op de bordjes , die wel voldoende aanwezig zijn.

Op iedere bergtop staat een stempelautomaat met informatiebord. Dit bord geeft de route naar de volgende bergtop aan. Een gaatje prikken op iedere top: het lijkt een beetje lullig, maar naarmate de km’s vorderen krijgen we er wel plezier in. Ook het parcours blijkt veel meer te bieden dan doodgewone gravelwegen. We moeten onder andere een oude bobsleebaan omhoog, waar we alles uit de kast moeten halen om die te overwinnen. Er volgen prachtige bospaden, beklimmingen op asfalt afgewisseld met wat technische stroken waar mijn hartje toch wat sneller van klopt. Rond de middag bereiken we op één van de toppen een restaurantje, met terras en pasta. Aangezien er van competitie geen sprake is, laten we dit niet aan ons voorbijgaan.

Een uurtje later loopt het terras vol met dorstige bikers, we zetten onze weg verder.De mooie stukken volgen mekaar op. De afdalingen zijn niet echt technisch, tot we aankomen in het Trailcenter Rabenberg, waar we een voorsmaakje krijgen van wat ons morgen te wachten staat: pure fun. Het trailcenter beschikt over vele km’s aangelegde mountainbike- en wandelpaden. Tegen een democratische prijs kan je hier een dag plezier beleven, jammer dat we de volgende dag al verder moeten. Als we hier ooit terugkomen, dan houden hier een dagje extra halt. We klinken op de geslaagde dag met een pintje en kruipen vroeg in bed, want morgen geven ze onweer en we willen voor 8h vertrekken.

Dag 2 begint met een opeenvolging van singletracks: dit is dé reden waarvoor we ooit beginnen biken zijn . De fully van Erik vindt hier de juiste ondergrond en Erik geniet er duidelijk van. De kilometers vorderen vlot en we rijden Tjechië binnen langs mooie bospaden. De afdaling van de skipiste op de Plescivec is er ook eentje die we niet snel zullen vergeten, prachtig. Hier kunnen we tempobeul Wim even achter ons laten. In de verte zien we de lucht donker worden: er dreigt onweer. We -Wim dus- maken tempo richting de voorlaatste klim van de dag: de Klinovec is met zijn 1244m het hoogste punt van onze rit. De klim zelf is prachtig: via een slingerende gravelweg gaan we over in een pad waar de boomwortels voor het nodige plezier zorgen. Na een 45-tal minuten klimmen bereiken we de top. De laatste klim is op papier slechts een puist, een grote puist blijkt. Daarna gaat het in sneltempo bergaf richting finish. Nog steeds geen onweer, al laat een onheilspellende donderslag vermoeden dat dit niet lang meer uitblijft. Aangezien de gps-track opnieuw betrouwbaar is, laten we ons langs de shotterwegen voeren door de gps-track, tot na 90km de omgeving bekend voorkomt... We zijn terug ingepikt op de start van de route. Omkeren dus. Net op dat moment beginnen de eerste druppels te vallen en geen twee minuten later krijgen we hagel en een stortbui over ons heen, waar zelfs onze regenjasjes niet tegen bestand zijn. Het water loopt langs ons lijf: doornat. Waren we maar niet misgereden...

De douche in de mobilhome is welkom. We maken ons klaar om huiswaarts te rijden, iedereen is voldaan, en ook wel een beetje moe...

We kunnen de Stoneman Challenge aan iedereen aanraden die een beetje mountainbike-ervaring heeft, geen goesting in competitie, maar wel goesting in mooie paden en natuur. Ideaal om een paar dagen te biken met vrienden.Onze tips: rij de route in 2 dagen, maar voorzie een extra dag in het Trailcenter Rabenberg. En, belangrijk: reserveer rechtstreeks via de toeristische dienst, tenzij je een XXL T-shirt wil, want S en M, daar doen we niet aan mee.

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square