Craft Bike Transalp

Craft Bike Transalp - zaterdag 18 juli - vrijdag 24 juli

(Door Brecht De Fauw en David Osaer)

Wat voor mij al lang op mijn verlanglijstje stond is er eindelijk van gekomen, de transalp. Veel uitleg over deze meerdaagse mtb wedstrijd hoeft waarschijnlijk niet. Deze wedstrijd staat al jaren bekend om vanuit Duitsland de Alpen over te steken tot in riva del garda. Ieder jaar veranderd de route wel eens maar aankomen doe je steenvast aan het gardameer. Dit jaar was het een zevendaags mtb plezier en begon de route in het Duitse Ruhpolding.

Registratie

Tussen pot en pint besloten David en ik al in oktober om deel te nemen aan dit avontuur. Gezien we elkaars vaste trainingpartners zijn, weten we goed hoe we in elkaar zitten. David is de betere van ons twee maar maakte snel duidelijk dat we dit samen tot een goed einde zullen volbrengen. Gezien het voor mezelf mijn eerste zevendaagse wedstrijd was wou ik mezelf toch goed voorbereiden. Een Transalp rijd je niet ieder jaar en tot slot wil je er toch ook wat van genieten. We waren snel tot het besluit gekomen om in hotels te overnachten. Dit jaar bood de organisatie HOST een all-in pakket aan waarbij er elke dag een overnachting in de buurt van de aankomst/startplaats voorzien was. Bovendien is nachtrust enorm belangrijk en waren we meteen overtuigd om niet in het gekende “camp” (plaatselijke sportzalen) te overnachten. Gezien we voor die formule kozen waren we in december al zeker van ons plaatsje in de Transalp.

Voorbereiding

Toen onze deelname bevestigd was kon de voorbereiding starten. De transalp staat bekend om zeer veel klim en daalwerk, dit ondervonden we dan ook in levende lijve. Voorbereiden deden we in het voorjaar door lange ritten met de koersfiets gecombineerd met enkele mtb marathons in België. Een weekje trainen in de Vogezen moest de ultieme test zijn om ons klaar te stomen richting transalp.

Start

Zondag 19 juli werd het startschot gegeven. Wij kozen er voor om vrijdag ochtend vroeg te vertrekken. Helaas was het die dag gigantisch druk op de Duitse autosnelwegen, met als gevolgd dat het dan ook bijna avond was toen we arriveerden in Ruhpolding. Na 14u zweten in de auto (34°) konden we ons verfrissen en in bed kruipen. De volgende ochtend stonden we klaar om onze valies, het stuurnummer enz af te halen. Alles verliep vlotjes en we hadden nog even tijd om de streek te verkennen met de bike. David begon wel serieus last te krijgen van een pijnlijke keel. Hopelijk ging dit niet verslechteren de volgende dagen.

D-Day

Etappe 1: Ruhpolding - Saalfelden: 101km -2.260hm

Toen was het zover. In een zon overgoten Ruhpolding stonden we klaar om van start te gaan voor de 1ste etappe. Een etappe die volgens de organisatie er eentje was om op te warmen. Het begin verliep neutraal achter de jeep. Na de neutralisatie volgde de eerste klim op shotter. De toon werd meteen gezet. Tot halverwege de rit was het mooi biken in een landschap vol skipistes. Nadien volgde er een vlakker stuk. Daar was het een kwestie om in de juiste groep te zitten. David zijn motor draaide op volle toeren. Ik had meer problemen met de hoge snelheden en probeerde me dan ook zo goed mogelijk weg te steken in de groep. Op het einde had de organisatie nog wat moois in petto. Op het einde had de organisatie nog wat moois in petto. Een Bos stukje die lichtjes omhoog liep richting aankomst. Hier lieten we ons wat uitzakken, dan transalp was nog maar begonnen en mijn tong hing al uit men mond. Als 66ste kwamen we over de meet.

Kort maar krachtig

Etappe 2: Saalfelden – Mittersill: 64km – 2.405hm

Zoals de titel het zegt de kortste etappe maar wel één met 2 beklimmingen van telkens een goede 10km gevolgd door een trail sectie (technische afdaling). De benen voelden bij mij heel goed aan. Hoewel het op deze beklimmingen nooit onder 10% ging en veelal 15% vond ik schijnbaar mijn ritme. Ik nam David op sleeptouw en haalden heel wat bikers in. Op de laatste beklimming was er als kers op de taart een puch en Carry stuk (M.a.w. smijt de fiets maar op je rug en wandelen). Op dat moment nam David terug het commando over en beklommen we samen de laatste kilometers. Vervolgens daalden we af richting Mittersil. Helemaal verlost waren we nog niet, de laatste 10 kilometers liepen nog via het dal richting stad. En alweer kwamen de Pk’s van David naar boven en had ik geen andere optie dan mij zo dicht mogelijk in het wiel zetten. Moe maar met beiden een goed gevoel kwamen we aan als 44ste.

We schoven op in het klassement en mochten de volgende dag in start box A2 de strijd aangaan. ZALIG!

Koninginnenrit

Etappe 3: Mittersill – Sillian: 118,29km - 3.577hm

De langste etappe en diegene met de meeste hoogtemeters kon niet anders dan de koninginnenrit genoemd worden. Van bij het ontbijt was het al een kwestie van genoeg energie op te doen en onze zakjes goed te vullen met de gekende sportvoeding. En ja hoor, ze bonden er geen doekjes om, de start was een klim tot 2500m boven het zee niveau! Een beklimming van 25km met 1900m. Een beproeving voor iedere deelnemer. De eerste 20km waren “goed” berijdbaar, maar daarna volgende nog 5km klim en klauter werk. Grote rotspartijen moesten overwonnen worden. De vergezichten waren fantastisch en de motivatie groeide. Na 3u kwamen we uiteindelijk boven op de top met 25km op de teller (slik). Eeuwige sneeuw was ook van de partij, helaas geen skilatten mee dus waren de sidi schoenen de enige optie. Ik had door al het wandelen enkele bleinen opgelopen aan de enkels. Deze gingen ook de volgende dagen nog serieus tegenwerken.

Dan werd het tijd om af te dalen. Eerst op een ruig terrein met dikke stenen, daarna op shotter . Dat deed deugd want de armen begonnen serieus te verzuren. Eens beneden was het terug een kwestie van groeperen. Hierin zaten we in een uitgebreide groep door een stukje neutralisatie waarbij we de grens over moesten. Meewerken in de groep was de bedoeling maar helaas kwam hier de eerste materiaalpech. David zijn ketting had tussen het frame en crankstel gekneld gezeten tijdens de zware afdaling. Hierdoor was de ketting beschadigd en dit zorgde er voor dat hij telkens doorsloeg. David gaf teken om te stoppen om de ketting te herstellen. Dit was niet eenvoudig omdat de ketting zichtbaar niet veel beschadiging had opgelopen. Hierdoor moesten we tot 2 maal toe de ketting doorboren en inkorten met powerlink. Hopelijk ging die stand houden..

De finish halen was ons enige doel op dat moment! We kregen het gezelschap van enkele andere bikers en dit motiveerde ons om samen richting “finale” te rijden. De laatste 38km bevatte nog zo’n 1300 hm. Dus m.a.w. het einde was nog niet in zicht. Het goed weer was vandaag ook terug van de partij en hierbij was het dan ook zweten geblazen. Gelukkige konden enkele tuinslangen van de plaatselijke bewoners ons doen afkoelen. Hoewel we heel wat tijd verloren hadden (+-20min) met het herstellen van de ketting hielde we de moed er in, en dit loonde. We raapten nog heel wat bikers in om uiteindelijk als 52ste over de meet te komen.

Na 7u17min onderweg te zijn konden we gelukkige op een uitgebreide bevoorrading rekening bij de aankomst. Ook gingen we langs bij de plaatselijke apotheek want de verkoudheid van David was nog niet van de baan.

Venijn in de staart

Etappe 4: Sillian –Alleghe: 89,95km - 2.538hm

Na de zware etappe van de dag ervoor konden we vandaag toch iets rustiger van start gaan. Nuja je blijft natuurlijk in de bergen fietsen en daar is het weinig of nooit vlak. De eerste 55km verliepen vlot gevolgd door een klim van 15km en opnieuw tot 2500m. Bij de beklimming werden we plots getrakteerd op een regenbui. Dit deed ons deugd met de tropische temperaturen. Eenmaal aangekomen bij het laatste stuk van de klim kregen we een adembenemend panorama voorgeschoteld. De uitstekende rotsen van de dolomieten waren één van de mooiste landschappen van de afgelopen week. Veel tijd om te genieten was er niet want zoals op ieder berg van die hoogte is het laatste stuk meestal te voet. Gelukkig niet zolang als gisteren maar toch was wandelen de enigste optie. Laatste stuk was een magnifieke trail richting Alleghe. Eenmaal aangekomen in het dorpje was de Italiaanse manier van doen als snel te voelen. Geen uitgebreide bevoorrading als gisteren maar enkel wat watermeloen en water moest onze hongerige magen stillen. De dichtstbijzijnde pizzeria lieten we dan ook niet links liggen.

Toen we ‘s avonds richting de pasta party wandelden kreeg ik plotseling hevige pijn in mijn lies. De pijn werd erger en erger en het wandelen werd moeilijk. Gelukkig was de medische staff in de buurt. Na onderzoek werd er vastgesteld dat ik een lymfeklier ontsteking had opgelopen. De 2de rit had ik een kleine uitschuiver gemaakt en wat schaafwonden opgelopen. Blijkbaar was er via die weg een infectie opgelopen... De medici had me aangeraden om antibiotica te nemen en vertelde me dat ik hiervan wat duizelig zou kunnen zijn. In eerste instantie had hij me aangeraden de volgende dag niet te starten, maar dat was duidelijk geen optie. Ik had hier veel te hard naar toe geleefd ! Uiteindelijk heb ik mij de volgende dag een uur voor de start gemeld en indien ik mij goed voelde, mocht ik starten. Twee pijnstillers moesten me de nacht helpen door te komen.. David pepte me wat op en geloofde dat het morgen goed ging komen. Ik was er niet gerust in…

“Vogezen terrein”

Etappe 5: Alleghe – San Martino di Castrozza: 73,28km - 3.137hm

6u30 de wekker ging zoals gewoonlijk rond dit uur. Wonder boven wonder was de pijn weg in men lies. Ik had al de indruk later op de avond dat de pijnstillers wel van goede aard waren. Uurtje voor de start mij getoond aan de medische staf en ik mocht gelukkig starten. 9u weerklonk het startschot voor een niet te onderschatten etappe. Kort samen gevat liep het de ganse dag op en af lopen. Een terrein die vergelijkbaar was met het gene die we in de vogezen tegen kwamen. Geen lange beklimmingen meer maar kort en stijl. Mijn metgezel verkeerde in bloedvorm en had die dag vleugels. Ik probeerde de dag goed door te komen en was tevreden dat ik pijn vrij de etappe kon doorkomen. Eenmaal aangekomen duurde het niet lang of een plaatselijk onweersbuitje toverde de aankomst plaats om in riviertje. Gelukkig konden wij beschutting vinden. Dit kon niet gezegd worden van de bikers die de laatste afdaling nog moesten inzetten. Als het bij ons in het dorp op 1500hm al met hagelstenen uit de lucht kwam vallen was het voor de bikers op 2200hm wel een zeer koude douche. De aluminium folie dekens werden dan ook talrijk uitgedeeld bij aankomst. In het klassement wisten we onze plaats te verdedigen op rang 51.

Meer dalen dan stijgen ??

Etappe 6: San Martino di Castrozza - Levico Terme: 88,78km - 2.530hm

De 6de etappe zou iets vlotter moeten vooruit gaan. Zijnde natuurlijk dat er nog altijd 2500hm moesten overbrugd worden.. De slechte benen van de dag voordien waren toch even weg, al duurde het wel een tijdje om er door te komen. 5 dagen in de bergen biken laat natuurlijk zijn sporen achter. Mijn partner had er schijnbaar geen last van en had van bij de start de juiste benen. Laatste afdaling moesten we wel nog afrekenen met een platte voorband maar dit was gelukkig vrij snel hersteld. Eenmaal richting aankomst was de temperatuur al serieus opgelopen tot 34gr. We zaten ook maar op 400m hoogte meer aan dit was een verschil met gisteren. De douche was de enige afkoeling al stond na 5min het zweet toch weer op je voorhoofd in een veel te warme kamer. Ook de neus en keel van David hadden last van de warmte met een verkoudheid die nog altijd bleef aanslepen.

Laatste (zware) loodje

Etappe 7: Levico Terme - Riva del Garda: 74,75km - 2.555hm

Laatste etappe en dan denkt iedereen maar aan één ding. Goed en wel aankomen in Riva. De organisatie liet ons niet zo maar toekomen in Riva del Garda. Halfweg de etappe een moordend steile klim van pakweg 15km. Zo stijl hadden we het de afgelopen week nog nooit gehad. Af en toe van de bike door glad stenen die verspreid lagen over het pad. Mijn voeten deden hier serieus pijn door de blinnen die verder open gekomen waren. Gelukkig verliep het vervolg van die klim iets beter. Mede door een supporter die langs de kant stond met een bordje: 32km verwijderd van bier en ijs. De motivatie was gemaakt. De afdaling die volgde was eentje van de bovenste plank. Ik zelf kon mij maar moeilijk concentreren door de vermoeidheid. Mijn compagnon moest hierbij enkel keren wachten op mij maar zoals een goed duo kon ik rekenen op de nodige steun. Stilaan kwamen we meer en meer terug op vlakkere wegen richting het gardameer. Nu begonnen we echt wel te dromen naar de eindmeet. Nog enkele passages langs wijngaarden en enkele minuten later zagen we de eindmeet liggen. Hand in hand over de meet. Yes, we dit it !! De ontlading was enorm. De finischer T-shirt en bijhorende medaille kwamen over ons schouder. Even poseren voor de foto en daarna genieten van een welverdiende pint ! Een fantastisch gevoel die maar moeilijk op papier te beschrijven valt.

De organisatie had deze avond eens geen pasta voorzien maar friet met kip, dit smaakte dan ook wel na een week vol spaghetti. Na het avondmaal konden we nog samen met andere Belgen genieten van een afsluitend feestje die tot in de late uurtjes bleef duren..

Conclusie

We hadden er een fantastische week opzitten. De Transalp uitrijden was het doel en daar zijn we dan ook in geslaagd. Op de koop toe hadden we een mooi eindresultaat achter ons naam kunnen zetten met een 51ste plaats bij de heren, algemeen 76 van de 500 deelnemers. Daarmee had we ons zelf serieus overtroffen. Meerdaagse rijden is niet zoals een ééndags wedstrijd, er kan namelijk veel mislopen. Gelukkig hadden wij geen ernstige materiaal problemen of valpartijen meegemaakt. Het goed weer was ook van de partij, soms wel wat te veel van het goeie met hoge temperaturen maar liever dit dan regen.

Sommigen duo’s die we rond zagen rijden leken elkaar na 7dagen maar moeilijk in de ogen te kunnen kijken. Wij hadden ons vriendschapsband nog verbeterd. Iedereen deelnemer heeft wel eens moeilijk moment en dan moet je kunnen rekenen op een goeie partner. Die steun kwam van beide kanten en hebben deze week dan ook nog eens een pak leuker gemaakt !

De organisatie vond ik in het algemeen zeer goed. Het is een betaalbare meerdaagse met een route die altijd tot de verbeelding spreek. Op gebied van bevoorrading was het voor het grootste deel goed te noemen. De hotel service vonden wij een pluspunt en slaagde er op één na telken maal in een hotel in de buurt te regelen waarbij je geen shuttle dienst nodig had.

We raden dan transalp dan ook aan. Het is zijn zware ritten maar o zo mooie landschappen maken deze meerdaagse geslaagd !

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square