Cape Epic (Z.A.)

17-24 maart

De winterse omstandigheden van de afgelopen maanden hielden vele bikers binnen. Als je echter de Cape Epic in het vooruitzicht hebt, dan moet je de kou trotseren: ik was bij de gelukkigen. Voor het tweede jaar op rij zou ik mij samen met Erik aan een gezamenlijk Zuid-Afrikaans avontuur wagen. Tot mijn grote spijt moest Erik echter 1,5 week voor de start forfait geven. En aangezien je de Cape Epic in duo afwerkt, stond ik voor een onmogelijke opdracht: een nieuwe partner zoeken voor een van de zwaarste meerdaagse mountainbikewedstrijden ter wereld...

Alain Schroeven komt in het verhaal: na een kort telefoongesprek, beslist Alain al snel dat hij de uitdaging wil aangaan, dit ondanks zijn zeer gebrekkige voorbereiding. Hij had wekelijks wel een toertochtje gereden en af en toe eens de fiets genomen tot aan de sauna ;-) Ook zijn mountainbike lag nog in stukken uiteen, die zou hij ter plaatste wel in mekaar steken. Maar Alain weet wel wat hem te wachten staat, hij finishte immers reeds tweemaal succesvol de Cape Epic samen met Erwin. In de enkele dagen die resten haalt Alain zijn koersfiets van stal om nog snel wat kilometers te malen, zoals hij zelf zegt: “vooral om m’n achterste te laten wennen aan het zadel”.

Enkele dagen voor de start zitten we met een kleine delegatie beachbikers in Paarl. De fietsen worden uitgepakt en we maken een rustige verkenningsrit om de benen los te werken. Al snel blijkt dat de klimconditie van Alain niet 100% is, maar hij stelt me gerust: “das van da smoren, na een paar dagen zal dat wel beteren”. We spreken af om heel rustig van start te gaan en gewoon te zorgen dat we onder de tijdslimieten blijven.

Zondagvoormiddag 17 maart is het zover: de proloog is met z’n 700 hm over 23 km een pittig beestje, waarop je de benen stevig kan opblazen. We nemen rustig onze start en ook de rest van de rit doseren we onze krachten zoveel mogelijk. Het resultaat is zoals verwacht niet verbluffend, maar we zitten in de race. Vanaf morgen staan er 7 stevige marathons op het menu...

De volgende dag krijgen we een zanderig parcours voorgeschoteld, waar je zelfs als beachbikers een ‘zand-indigestie’ van oploopt. Het is een zware rit en de temperatuur gaat richting 40 graden. We weten dat we zo snel mogelijk van die brandende zon af moeten, maar daarvoor moeten we absoluut sneller gaan rijden. Op de goed lopende klims trek ik Alain vooruit: we moeten toch als team aankomen, dus moeten we alletwee geven wat we hebben. De snelheid gaat wat de hoogte in en we bereiken dorstig de meet. De eerste zware dag zit erop en we nemen de tijd om te eten en het lichaam te laten herstellen.

Op dag 3 wacht een 145km lange etappe. Na gisteren heb ik er wat schrik voor. Dit blijkt echter ongegrond, want we maken vlot kilometers. We vinden een tempo dat we wonderwel kunnen aanhouden en schuiven geleidelijk op. Op een bepaald moment vraagt Alain me te stoppen aan een vuilbak... “heb hier wat coureurtjes in m’n zak zitten die beginnen te wegen.” Mijn partner is duidelijk goed gerecupereerd van de vorige dag. Zolang hij grapjes maakt, weet ik dat het tempo goed zit. We bereiken vlot de meet, mijn bewondering voor Alain groeit.

Ook de volgende dagen blijven we plaatsen goedmaken: Alain wordt beter met de dag, ik zie een combinatie van wilskracht en talent. Iedere etappe heeft zo zijn moeilijkheid, maar we gaan er vlot door en blijven ruim onder de tijdslimiet. Het is genieten in deze ongerepte natuur, afgewisseld met de mooiste singletracks. Jammergenoeg heeft niet iedereen hetzelfde respect voor deze natuurpracht: op een bepaald moment komen we bij Alain Prost, die duidelijk een mindere dag heeft. Ik zie hem naar een gelletje grijpen en de verpakking los de kant in gooien. Dit vind ik er toch wat over en maak hem er attent op dat een mountainbiker respect heeft voor de natuur en geen afval achterlaat. Hij mompelt wat terug... hopelijk sijpelt het door.

De voorlaatste dag staat ons nog een kanjer van een marathon te wachten met bijna 3000hm. De moraal bij Alain is top, hij ziet ‘t volledig zitten ondanks de regen van vorige nacht. Bij mij is de goesting een beetje minder: mijn maag protesteert. Ik krijg net een yoghurtje binnen voor de start en tijdens de rit enkel wat cola. De eerste 60 km verlopen moeizaam, maar gelukkig is Alain er om het tempo aan te geven en af en toe een mopje te vertellen. Geleidelijk komt de kracht wat terug en we overleven de rit: achteraf gezien is dit een van de mooiste mountainbikeritten die ik ooit gereden heb.

De volgende dag ben ik hersteld om de slotrit aan te vatten. Deze is met slechts 54km te kort voor ‘diesel Alain’, maar dat kan de pret niet bederven. We bereiken voldaan de meet en genieten van een pintje op weide die wat weg heeft van een festival. Jammer dat we dit moment niet kunnen delen met Erik.

We eindigen net buiten de top 200 algemeen, 122e bij de mannen. Daar zijn we, gezien de omstandigheden, meer dan tevreden mee. Team ‘Robin en Jurgen’ deden het niet onaardig op Zuid-Afrikaanse bodem: respect voor hun prestatie tijdens hun eerste Cape Epic. Om top 50 te rijden, moet je over goeie papieren beschikken. Niek en Klaas waren ook goed op weg om een plaats bij de eerste 50 te bemachtigen, jammergenoeg beslisten de omstandigheden er anders over: ziekte en uitdroging dwongen Niek tot de opgave. Klaas reed alleen verder en imponeerde door tijdens de voorlaatste etappe 30km aan een stuk Nino Shurter het vuur aan de schenen te leggen.

Tot slot nog dit: als er iemand een partner zoekt voor een extreme mountainbike uitdaging, ik stel jullie voor: Amabubesi Alain Schroeven. Je zal een week fun hebben en ik kan jullie verzekeren: ‘ginne geweunen’, fietsen kan ie ook!

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square